Wskazaniem do inseminacji domacicznej jest niepłodność spowodowana czynnikiem szyjkowym. Jest on rozpoznawany na podstawie tzw. testu po stosunku (test Simsa – Hühnera). W teście tym ocenia się śluz szyjkowy (ilość, przejrzystość oraz jego ciągliwość), stopień otwarcia kanału szyjkowego (tzw. objaw źrenicy), oraz plemniki (ilość, ruchliwość i jego charakter).

Na prawidłowy wynik testu wpływ mogą mieć zapalenie pochwy, zaburzenia czynności hormonalnej jajnika, obecność przeciwciał przeciwplemnikowych. Aby sprawdzić czy skuteczność inseminacji w tym przypadku jest dobra to należy przeprowadzić minimum 6 takich zabiegów. Gdy jesteśmy przekonani o braku skuteczności, leczeniem z wyboru pozostaje zapłodnienie in vitro z przeniesieniem embrionów do macicy (IVF-VT). W przypadku gdy nie można ustalić przyczyny bezdzietności, można założyć, że tkwi ona w endometrium niedostatecznie przygotowanym do nidacji. Wtedy podaje się kobiecie progestageny lub gonadotropinę kosmówkową w drugiej fazie cyklu.

Można odwołać się do inseminacji domacicznej (IUI) w cyklach naturalnych lub stymulowanych, zakładając, że ułatwi się w ten sposób kontakt plemnika z komórką jajową (syngamia). Należy pamiętać o tym, że konieczne jest stosowanie danej metody leczenia przez wiele cykli, najlepiej 4-6, aby przesądzić o jej nieskuteczności. W razie braku efektu do dyspozycji pozostają jeszcze bardziej zaawansowane techniki ART (IVF-VT i ICSI).